Nog geen maand geleden had ik examen communicatie. Het onderwerp dit jaar was moeilijke patiënten. Op mijn examen moest ik een patiënt overtuigen dat antibiotica geen goed idee was bij een sinusitis. Niet simpel, maar nog te doen.
Vandaag was de tweede outreach en ging het level een paar stapjes hoger. Nu moest naast de patiënt ook de dokter (mijn Ugandese collega student) overtuigd worden. En bovendien was de hele consultatie in de lokale taal. En moest ik mijn argumentatie dat antibiotica niet nuttig zijn voor een hoestje in het Engels voeren. Jeetje, dat was vermoeiend.
Maar ik moet zeggen dat ik redelijk trots ben dat er bij mijn consultaties geen enkel hoestje met antibiotica behandeld is. Het zal Uganda niet redden van resistente bacteriën, maar misschien blijft het toch een beetje hangen in iemands hoofd.
(Ik wil er wel graag bij vertellen dat ik de mensen hier goed versta. Als je amper de kans hebt om een dokter te zien zou ik ook graag mijn medicijnen kastje aanvullen voor een noodgeval. Geneeskunde is nooit zwart wit)
Verder was de tweede outreach een groot succes. We deden slechts een uur en een half over de rit van drie kwartier (is echt een goed resultaat hier) En toen we aankwamen werd alles in supertempo klaargezet. Alleen jammer van het gebrek aan tafels. Maar een bank gebruiken heeft ook zijn charmes. Of je deelt één consultatie tafel met twee. Best gezellig.
De laatste patiënten waren een moeder met baby. De moeder had koorts en ik maakte me zorgen over het kind dus wou ik die toch ook even onderzoeken. Een superschattig ding had ik in mijn handen, de eerste baby hier die ik vasthield. Gelukkig geen koorts. Een topmoment! En toen voelde mijn been plots warm en nat. Pampers kennen ze hier niet in de dorpjes...
Hopelijk wil Winnie, de huismeid nog een keer mijn was doen. Want de vorige deed ze fantastisch. En als het zo doorgaat...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten