De laatste twee dagen ben ik er weer helemaal bovenop, olé. Of het nu de antibiotica was of gewoon mijn eigen imuunsysteem dat het hem heeft gedaan zullen we in het midden laten.
En voor het eerst heb ik ook het gevoel een paar echt nuttige dingen gedaan te hebben. Enfin, ik heb al meer nuttigs gedaan, maar vaak staan er dan nog vijf mensen rond je die hetzelfde zouden kunnen doen, maar praktisch werkloos zijn omdat jij nu eenmaal het enige stuk werkmateriaal of de enige patiënt in handen hebt. De laatste twee dagen dus niet.
De eerste dag was in het ziekenhuis. Ik stond samen met Dorien op immunisatie. Een beetje het Kind en Gezin van het ziekenhuis. De zaal zat vol mama's met kleine Ugandeesjes. Eerlijk is eerlijk: qua schattigheidsgehalte winnen die toch wel met grote voorsprong van de Belgische exemplaren. Of misschien had ik nog nooit zo veel baby's samen gezien. En minder schattig zijn toch wel de plasjes die om de beurt op de vloer verschijnen. Blijvend verbazend is ook de anatomie van de borsten van de moeders hier. Het is namelijk mogelijk om van elke denkbare en ondenkbare richting daar aan te drinken. En dat doen die baby's ook constant. En knijpen, kan toch niet aangenaam zijn.
De mama's kregen eerst een beetje gezondheidseducatie. Hygiëne was het onderwerp. Eens dat voorbij begon het echte werk. De dienst is de eerste die ik echt georganiseerd zie werken. Eerst baby wegen, dan op soort van consultatie en dan doorschuiven voor vaccinatie. Dorien en ik bemanden in ons eentje de eerste post. De drukste ook, want bij ons kwamen alle vrouwen binnen. Eerst stoppen ze hun baby in een soort zak/broekje. Dan hangen wij het geheel aan een weegschaal. Als de baby niet te veel beweegt is het gewicht makkelijk af te lezen. Dan baby terug uitkleden en aan de mama geven. Dorien schreef telkens het gewicht op en zo werden we snel een geoliede machine. Tenminste als de moeders niet voorstaken, want daar kunnen ze hier wel wat van. Het was eigenlijk wel best prettig om al die schattigaards door mijn handen te laten gaan. We probeerden ook even de vaccinaties, maar dat was minder mijn ding.
De dag erop was de outreach. Ik zat weer samen met Dorien. Deze keer waren we het lab-team. Dat wil zeggen patiënten testen op Hiv en malaria. De outreach begon met een domper. De Ugandezen deden ons om 6u30 opstaan, maar waren vervolgens zelf een uur te laat. Leren zullen ze het nooit, maar zo vroeg opstaan went voor ons ook niet.
Toen de tent opgezet was, de tafel ontsmet, jawel! , leerden we snel hoe een patiënt te testen en al even snel als gisteren werd het een routine. Het was bijna relaxerend. Ontsmetten, prikken, bloed aanbrengen, watje geven, ontsmetten, prikken, ...
Van de 106 testen was er slechts één positief. Goed resultaat denk ik dan. Het was een hele grote outreach. Dus het werd snel laat. Toen de chauffeur zei we moeten vertrekken want het wordt donker werd ik wel een beetje bang, maar zoals steeds komt alles altijd goed hier.
Het was hier de laatste outreach, en daarmee zijn we aan de eerste 'de laatste'. De terugreis komt dus in aantocht. En dat merl je. Want als we praten onder elkaar gaat het hier intussen minstens de helft van de tijd over eten. We verlangen als de dood naar iets Belgisch of gewoon naar iets lekkers. Ik heb mijn bestelling voor thuiskomst al geplaatst, maar misschien mededeling voor iedereen: ik eet geen bananen of rijst meer voor het hele jaar 2014. Durf er dus geen voor mijn neus te zetten. U bent bedankt!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten