Het ziekenhuis

* Let op tweede deel niet voor gevoelige lezers*

Sinds gisteren zijn we aan de slag in het ziekenhuis. Gulu regional referral hospital is even onoverzichtelijk als het UZ als je het niet kent. Het voordeel is wel dat er op elk gebouw staat wat daar te vinden is: maternity, medical ward, main theatre (het OK) zijn enkele van de gebouwen waar we zullen verblijven. Patiënten worden hier verpleegd en behandeld, maar niet verzorgd. Eten, daar zorgt de familie voor. Dus in het gras zie je vrouwen en hele gezinnen zitten en een potje koken. Best gezellig als het niet regent. Want in dat laatste geval valt heel het leven in de stad stil.

De eerste dag stond ik op de HIV-kliniek. Toen we daar toekwamen was de 'incharge' (de hoofdverpleegkundige?) precies niet op de hoogte en verbaasd dat we er maar een dag bleven. Daarop gaf ze ons direct de taak om dossiers te classeren. De mappen die terug kwamen op de juiste nummer terug hangen. Are these the documents you used yesterday? Yes! Or the ones from the week before... Uganda, daar bevinden we ons. De mappen hebben ook geen stikkertje op een vaste plaats, maar ergens het juiste nummer opgeschreven, zoek maar. Ik begin te begrijpen waarom ze zo achterlopen met classeren. Na een poosje willen we toch graag iets medisch zien en vervoegen we de consulterende dokters. Patiënten komen bij hen om de therapie op te volgen. Af en toe zie ik een boeiende bijwerking. Maar verder vooral bandwerk. Ondanks dat ik vandaag niet zo veel kon doen heb ik wel gezien dat de behandeling van Hiv hier goed georganiseerd is. De gebouwen zijn nieuw en netjes. En de taken zijn goed verdeeld. Ik denk dat het ook de enige dienst is waar de patiënten effectief een dossier hebben.

Vandaag was een spannendere dag. Ik begon op chirurgie. De gebouwen en inrichting zijn ver van voor mijn tijd, roest of kapot. Er ligt meer rommel dan gemiddeld op mijn kamer. Ze gebruiken graanjenever voor het ontsmetten van alles. Maar op zich liep alles wel steriel. En de operatie ging vlot. Daarna verplaatsten we ons naar de materniteit. De vreselijkste plaats die ik tot nu toe zag. Daar lagen vijf vrouwen op een rij te bevallen. Ze liggen te baden in hun eigen vruchtwater, urine en whatever ze uitscheiden. Als ze geluk hebben is er een familielid mee dat het aandurft om op te kuisen. Bevallen is altijd lastig natuurlijk. Maar los van de omstandigheden bleek de meerderheid van de vrouwen in ernstige problemen. De eerste vrouw die we ondersteunden bleek al twaalf uur met 8cm ontsluiting. Tijd voor een keizersnede? Nou, rustig aan denken ze hier. De tweede haar vruchtwater was ergens tussen bruin en groen. De dokter wou haar zuurstof geven. Tot bleek dat de baby al overleden was. Niet meer belangrijk. Een derde kreeg een keizersnede. We gingen mee. Het was de tweede keer voor haar. De littekens in haar buik waren groot,  de operatie duurde een tijd en op het laatste waren ze aan het opereren in een plas bloed. Toen de baby er uit kwam was ik er helemaal zeker van dat hij niet meer ging leven. Na een paar seconden gelukkig toch een huiltje. De anesthesist reanimeerde. Toen werd ze terug geroepen voor de moeder en kreeg ik de baby in handen. Elke ademhaling voelde als een zegen. Zuurstof werd toegediend en ik hoop dat hij op dit moment nog leeft.
Ik geniet hier erg van de Ugandan style. Alles relax, geen problemen maken en tijd is relatief. Maar als het over zo iets belangrijks als een gloednieuw mensenleven gaat is het wel erg hard om te zien hoe het hier aan toe gaat.

In de namiddag konden we gelukkig genieten van een duik in het zwembad en een spaghetti. Al mis ik wel belgisch lekkers. Verse aardbeien, een potje yoghurt of gewoon een vers brood zou echt wel goed doen. Maar alleen maar denken aan de vrouwen op materniteit maakt mij blij met de koude rijst en droge casave. En vandaag hebben we Nutella gevonden!

PS: Het eten is iets wat ik niet zal missen eens terug in België, dat staat vast. Wat ik sowieso wel ga missen zijn de bodaboda's. De brommers die je overal naartoe brengen. Voor geen geld ben je precies waar je moet zijn. Die van ons heet Joel. Hij draagt een mega zonnebril en rijdt speciaal voor ons super voorzichtig. We zitten dus helemaal veilig.