It is nice...

Ik zou een blog kunnen vullen over het museum of de zoo in Kampala. Maar eerlijk gezegd, zo super interessant op zich waren deze nu ook weer niet.
Wat niks zegt over de rest van Afrika, helemaal zoals verwacht ben ik al tot over mijn oren verliefd op het land, de natuur, maar vooral de mensen...

It is nice the food you cooked, the room we stay in, the animals you're showing us, ... It is nice is de zin die je hier ongetwijfeld het meeste hoort. Ugandezen houden ervan je te bejubelen, maar zeker ook om bejubeld te worden. Een van de gekste situaties was in het hotel met de manager - die je trouwens aanspreekt met mister manager. Ik ben hier groepsleider (met 15 vrouwen is dat absoluut handig) en de man wou me per se eerst het hele buffet voor het avondmaal tonen. Waarna ik precies toestemming moest geven voor de groep om ervan te eten. Heel gek, maar met 'it is very nice' was de situatie snel opgelost.

It IS very nice. Het moet gezegd, wat ze hier voor je willen doen is ook gewoon nice. Een ontbijt om 5u 's ochtends op hotel, een gratis rondleiding door de wijk, je bagage dragen, 2 meisjes een maand lang onderdak bieden. En dan zijn we nog maar drie dagen ver. Plus hou in het achterhoofd dat ze hier zo veel minder hebben. Dat is niet meer nice, maar soms echt unbelievable.

YOU are so nice. In Kampala, de hoofdstad waagden we ons aan een wandeling door de buitenwijk (voor de mama's thuis: geen nood, we namen een local mee) Het idee was het echte Kampala eens van dichtbij te bezien. Maar het omgekeerde was waar. Afrika bezichtigde ons. Elk hoofd in de straat draaide zich naar ons. Best wel een gek gevoel.
Net zoals vandaag in de bus. Op de lange weg naar Gulu was een plaspauze ingelast. Op een niet te traag tempo begaven we ons naar de toiletten en gingen we in de rij voor de Franse wc's staan. Verbaasd door de Afrikanen die blijkbaar het principe rij en aanschuiven niet gebruiken gingen we elk om beurt. Nog niet de helft was geweest en de bus was al aan het claxonneren en Onesmus mij aan het bellen. De bus vertrok... Ik haalde hem nog snel. Maar de laatsten van de groep wachtte grote verbazing toen het ding al vertrokken was. Hij is uiteindelijk wel gestopt. Maar de Ugandezen vonden 6 blanke meisjes rennend voor hun leven behoorlijk amusant, geloof me. Ik vond het net iets minder.

Vandaag aangekomen in onze gastgezinnen. En eerlijk, ze zijn very nice ;) We kijken uit naar de opening morgen en de eerste outreach ook binnenkort.

PS: vandaag een aantal Amerikanen tegen gekomen. En die werden heel stillekes als we vertelden dat we Belgen waren. We volgen het hier ook op de voet. Zie foto.