Mama's en baby's

De laatste dagen stonden allen ik teken van mama's en hun baby's.

Dinsdag had ik een shift op materniteit. We hadden geluk want er waren twee keizersnedes en de Ugandese student was niet komen opdagen. Dokter Pebalo had dus een andere assistent nodig. Ik was als eerste aan de beurt. Ik sprong snel in mijn operatiepakje van het uz. Daarboven kreeg ik een soort slagerschort. Eerst handen scrubben. Met een zeer triestig zeepje dat niet schuimde en water uit een ton... Dan een steriele schort waar ik over struikelde en die twee keer omgewikkeld wordt. Twee paar handschoenen, mondmasker, haarbeschermer en duikbril tegen bloedspatten. U zult mij wel geloven als ik zeg dat het warm was. Ik kreeg de taak om instrumenten aan te geven, vast te houden en om de verschillende lagen spier los te maken. Toen we aan de baarmoeder waren mocht ik snijden. Dat liet ik toch maar even voorbij gaan. Eerste operatie ooit, we gaan niet té zot doen. Eindelijk zien we de baby, maar die floept er niet zo uit hoor. Nee, ik moest heel hard duwen op de buik en zo kreeg de dokter het kindje er uit. Een meisje. Ik sneed de navelstreng door. Eerst bewoog ze niet veel, maar gelukkig hoorde ik ze op de gang wel huilen. Dan is het natuurlijk nog niet over en moet alles dichtgenaaid worden. Nadat de baarmoeder toe was werd de warmte en het zweten mij te veel. Ik voelde mij draaien en ik was net op tijd gaan zitten om niet flauw te vallen. Amai, wat voelde ik mij idioot toen ik daar op de grond lag. Niet eens sterk genoeg om een operatie vol te houden. Gelukkig was de dokter niet boos. Hij zegt dat hij ook flauw valt als hij een duikbril op zet. Volgende keer beter. En in België is het nooit zo warm.

De volgende dag had ik weer materniteit. We komen binnen en zien een vrouw bevallen. Als de baby hier geboren wordt brengen ze die naar een tafel om daar te wegen en in te pakken. De baby lag daar zo alleen, ja dan kan ik niet anders dan haar oppakken. Na een bevalling moet een moeder steeds zo snel mogelijk plaats maken voor de volgende. Ze kuist haar eigen vuiligheid op. (Als ze chance heeft is haar zus of mama mee om te helpen) En daarna verhuist ze naar de zaal, waar er hopelijk een leeg bed is. Omdat ze niet alles kan dragen wandel ik mee, haar dochter in mijn handen. Ik denk dat ze zo verbaasd is, dat geen enkele dokter of midwife dit hier doet. Want als ik vraag hoe het kindje noemt krijgt ze prompt mijn naam als tweede naam. Melicia Catherine. Niet mis zou ik zeggen. En dat voor het vasthouden van een baby.
Later moet ik even over huis omdat ik mijn gsm kwijt ben. Als ik terug ben zijn er twee vrouwen bevallen. Balen! Er komt nog een vierde en ik kan helpen met de baby er uit halen. Maar het is vooral Dorothée die het doet. Een van de net bevallen moeders heeft een positieve hiv-test. Daarop zegt ze dat we de baby mogen houden. Het leven is hard hier. De schattige pasgeboren snoetjes maken het iets beter.

Dezelfde avond heb ik nachtdienst op materniteit. Ik wil nu ook wel eens een baby bevallen. Ik ben samen met Tanne, Laura en Sarah. Er is ook een vroedman, Innocent,  maar die slaapt het grootste deel van de nacht. We hebben dus zelf de leiding over de materniteit. Beslissen welke vrouwen ver genoeg zijn en een bed krijgen, complicaties inschatten,... Ik vind het allemaal een beetje veel verantwoordelijkheid en voel me daar niet comfortabel bij. Gelukkig is Innocent niet boos als we hem wakker maken. Er ligt een vrouw in het verste bed. Ze heet Catherine. Dit is ment to be, ik zal deze bevallen! De eerste uren wrijf ik wat over haar rug en geef ik haar aan wat ze nodig heeft. Ze heeft geen attendant mee om haar te verzorgen, het is dan ook haar vierde kind. Plots zien we iets verschijnen. Het is blauwig en kronkelig. De navelstreng! Dat is een absolute urgentie en wil zeggen dat de navelstreng gekneld zit. Niet Catherine! In alle paniek maken we Innocent wakker. Maar die moet alleen maar lachen als hij komt kijken. "It is not the cord it is the head" Oef, alles veilig en ze kan bevallen. In België toch wat oefenen op het herkennen van hoofd en navelstreng. Ze perst nog een paar keer en dan komt het hoofdje er uit. Ik ben blij dat ik de baby kan vangen en bij de mama leggen. Een heel gedoe om het mes te vinden, maar we snijden de navelstreng door en ik ga de baby verzorgen. Ondertussen ben ik al helemaal pro in het inwikkelen op de Afrikaanse manier. Op de moment dat ik übertrots de baby aan de mama toon begint haar buurvrouw er ook aan. Deze is wel minder, de baby leeft niet meer, toch zeker al een paar dagen. "Late referral" luidt de diagnose. We kunnen niets anders doen dan hem wegnemen en inwikkelen. Hij belandt op het onderste schap van een karretje. De oma zal hem 's ochtends mee nemen. Het doet de bevalling van Catherine helemaal verbleken, ik kan even niet veel zeggen. Ik wandel met Catherine mee naar de kamer en verschiet mij dood als ik haar een matje op de grond zie innemen. De bedden zijn op... Met een pasgeborene!!
De komende uren zijn rustig en we spelen een spelletje en drinken wat Cola. Als ik mijn hoofd twee minuten neerleg roept Tanne mij wakker. Ik zie een kopke! Ik zie een kopke! Het bleek een vruchtwaterzak te zijn en we springen nog net op tijd weg voor de splash (we zijn doodsbang het in onze ogen te krijgen, hiv en van die dingen). We moeten duidelijk nog oefenen in het herkennen van het voorliggende deel... Sarah en Tanne doen samen de bevalling. Vlak voor de ochtend komt er plots een vrouw binnen en gaat ze leunend op het bed kreunen. We vragen haar te gaan liggen en verschieten ons dood, daar is het hoofd al. Nog voor ik handschoenen aan heb zijn ook de schouders en de rest er. Gelukkig had Laura wel handschoenen aan. Zo hebben we allen één bevalling gedaan en is de nacht geslaagd. Zeker, want als ik wegga staat Catherine er op dat ik haar dochter een naam geef. Aangezien de mama mijn naam al draagt kies ik mijn tweede naam, Mary wordt het. Mijn meter zal trots zijn.

Het beste bevallingsteam, de beste nacht van de reis, de beste reis ooit!
Ik ga dit nooit van mijn leven vergeten.

Ik voel me zo gelukkig dat ik dit allemaal mag meemaken, daarom wil ik graag iedereen bedanken die dit heeft mogelijk gemaakt.
Mama, oma en bompa voor het sponsoren van mijn reis.
Rose, Sofie, Tine voor het nalezen van motivatiebrieven en vragen voor de selectierondes.
Maxime, Sarah, Bo, Helena, Tanne, Eline, Valerie, Laura, Dorien, Imke, Marleen, Dorothée, Noémie, Lore om er samen zo'n prachtige reis van te maken.